Wat er echt gebeurde
Het idee was dat de gast het zou betalen. Die betaalde een deel. Landelijk zakten de netto kamerprijzen in het eerste halfjaar een paar procent en bleef de bezetting ongeveer gelijk. De hotels namen de rest van de verhoging dus zelf en hielden de kamers vol. Gasten bleven komen. Ze hielden de trip aan en schrapten een nacht, boekten later, namen de goedkopere kamer en gaven beneden minder uit. Vlak over de grens keken ze naar de Duitse prijs en bleven thuis; Duitsland liet zijn tarief met rust. België volgde in maart, van 6 naar 12.
Ondertussen bepaalden de steden wie mag groeien. Amsterdam hanteert één erin, één eruit en zegt openlijk dat het minder overnachtingen wil. Utrecht deed op 1 januari de deur dicht, met één uitzondering: concepthotels van hooguit vijftig kamers die iets te vertellen hebben. Rotterdam zegt nog ja. Het zakelijke verkeer is doordeweeks nooit teruggekomen in Amsterdam. De weekenden zitten vol, de dinsdagen niet.
Eigenaren zijn opgehouden over groei te praten en hebben het nu over bescherming. In Amsterdam en Utrecht is de vergunning nu vaak meer waard dan het bedrijf dat eronder draait. Investeringen wachten, huurcontracten worden opnieuw onderhandeld, en het gesprek dat we het vaakst met eigenaren voeren gaat over wie het hotel moet runnen, met hoeveel mensen, en waar de marge blijft.
Wat de beter gerunde hotels deden
De meeste operators verlaagden eerst de prijs, omdat dat de makkelijkste knop is, en snijden nu in uren. De hotels die het beter doen, deden in januari iets anders.
Ze bouwden de prijslijst opnieuw op vanuit het netto dat ze nodig hadden, niet vanuit het bruto van vorig jaar. De gast ziet één prijs; de eigenaar moet weten welk deel daarvan bij het hotel blijft.
Ontbijt en de rest van eten en drinken gingen uit de kamerprijs en worden zichtbaar apart verkocht, want daarop zit nog 9 procent. De lijst is korter dan veel eigenaren hopen: parkeren dat bij het verblijf hoort, late check-out en fietsverhuur volgen de kamer op 21. Ontbijt is de knop die telt, en een hotel dat het nog meeverkoopt betaalt sinds januari het hoge tarief over een croissant.
De personele inzet kreeg een andere vorm in plaats van alleen kleiner te worden. Een hotel met elf kamers heeft geen balie nodig die van twee uur 's middags tot middernacht bemand is. Het heeft een goede aankomstflow nodig, een team op afstand aan de telefoon en de chat met heldere escalatie, en iemand in de buurt voor het werk waar handen voor nodig zijn. Zo runnen we Zenstay in Zaandam, zonder receptiebalie.
En ze verkochten nachten in plaats van kamers. De gast schrapt één nacht, dus een derdenachttarief of een weekaanbod houdt de kamer vol zonder aan de prijs op de boekingssites te komen.
Waarom dit het jaar van het kleine hotel is
Het lijkt het omgekeerde. Vaste kosten op twaalf of dertig kamers laten zich niet spreiden, zelfstandige hotels verlagen als eerste hun prijs en herstellen als laatste, en het ene segment waar de prijzen stijgen, groepen, is precies het segment dat een hotel met twintig kamers niet alleen kan bedienen.
Maar er komt niemand nieuw bij in Amsterdam of Utrecht, dus elke goed gerunde vergunning wint langzaam aan prijsmacht. Een klein hotel past zijn prijzen en zijn operationele model in een paar weken aan; een keten heeft daar een jaar en een commissie voor nodig. De gast die een stap terug doet vanuit het vijfsterrenmerk komt precies hier uit. En de uitzonderingen in het beleid, waar ze bestaan, zijn voor dit formaat geschreven: Utrecht wil kleine concepten, Amsterdam wil onderscheidende hotels buiten de ring. Lees die regels als een beschrijving van een boutique hotel, want dat zijn ze.
Wat de meeste zelfstandige hotels nog niet hebben gebruikt, is de backoffice. Eén revenue manager, één onderhoudsploeg en één nachtlijn over drie kleine hotels is een kostenbasis die op 21 procent is gebouwd. De meeste hebben een PMS, een channel manager, een booking engine en een berichtentool gekocht die niet met elkaar praten, en zijn daarna blijven roosteren alsof geen van die systemen bestond. De tech verdient zich pas terug als het operationele model mee verandert.
Hoe wij het doen
Dit is het werk dat we voor eigenaren doen: de prijslijst opnieuw opgebouwd op netto, de 9-procentposten apart geprijsd, de balie vervangen door een aankomstflow en een team op afstand, de backoffice gedeeld over meerdere hotels. Hoe dat in een managementovereenkomst past, staat op onze pagina Hotelmanagement; feestructuur en referenties zijn op aanvraag beschikbaar.
Verder lezen: Hotelbeheer uitbesteden: wat je uit handen geeft, en wat niet · Hotelmanagementfees, uitgelegd door een operator · Franchise, managementcontract of geen van beide?
Weave projects is een ontwikkel- en managementbedrijf in hospitality, gevestigd in Amsterdam, actief in Nederland en Europa.